Informacje o reklamacjach
1. W przypadku uszkodzenia paczki należy poinformować o tym kuriera, a on ma obowiązek sporządzić przy kliencie protokuł reklamacji.
2. Po sporządzeniu i dostarczeniu poprawnego protokołu szkodowego firma Chemland, koryguje fakturą korekta zniszczony towar i jednocześnie zwraca należność na konto bankowe klienta. ( niewysyłamy towaru ponownie !!! )
UWAGA !!! Sporządzenie protokołu reklamacji musi odbyć się w chwili odbioru towaru, w innych przypadkach ewentualne reklamacje nie sa uwzględniane!
WAŻNA INFORMACJA DLA FIRM !!!
Po dokonaniu nowelizacji kodeksu cywilnego ustawą z 14.2.2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw1 definicja „konsumenta” została umiejscowiona w części ogólnej KC w art. 221, zgodnie z którym: za konsumenta uważa się osobę fizyczną dokonującą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową
Dotychczas odpowiednią definicję zawierał art. 384 § 3 KC, znajdujący się w ogólnych przepisach o zobowiązaniach umownych. Ustawodawca jednak uznał, iż obecnie jest to zagadnienie o podstawowej doniosłości dla całego prawa cywilnego i dlatego zmienił miejsce tej definicji w systematyce KC. Niemniej i na tle poprzedniego stanu prawnego nie mogło być wątpliwości co do generalnego charakteru definicji „konsumenta” w sferze prywatnoprawnej. Pojęcie „konsumenta” jest bowiem nierozerwalnie związane z obrotem gospodarczym, a ten opiera się właśnie na zobowiązaniach umownych. Ponadto należy dodać, że definicję „konsumenta” wprowadzono do KC w związku z konstruowaniem systemowej ochrony interesów konsumenta. Przyznane przez normę cywilnoprawną na rzecz podmiotu stosunku prawnego prawa podmiotowe mają służyć ochronie jego interesów indywidualnych. Tymczasem występująca dysproporcja siły między profesjonalistą a konsumentem powoduje faktyczną niemożność realizacji przez konsumenta przyznanych mu uprawnień, ponieważ w obrocie gospodarczym jest on stroną typowo słabszą. Niezbędne jest zatem wprowadzenie dodatkowych uprawnień dla konsumenta w celu rzeczywistego usunięcia skutków naruszenia jego interesu. Urzeczywistnieniu tych celów służyć ma funkcja ochronna prawa, w szczególności zaś funkcja ochronna sensu stricto, czyli tzw. funkcja opiekuńcza, której oddziaływanie stanowi domenę prawa cywilnego.
Definicja wprowadza znacznie węższy zakres podmiotowej kwalifikacji konsumenta, ponieważ konsumentem może być obecnie wyłącznie osoba fizyczna. Komisja Kodyfikacyjna uznała bowiem, że utrzymywanie szerszego pojęcia konsumenta prowadzi do pogorszenia sytuacji polskich przedsiębiorstw w porównaniu z przedsiębiorstwami zagranicznymi. W konsekwencji definicję „konsumenta” umieszczono w dziale odnoszącym się do osób fizycznych. Ponadto należy uznać, że szersza koncepcja pozostaje w sprzeczności z przesłankami uzasadniającymi ochronę konsumenta.Minimalistycznie określony konsument powinien zatem stanowić regułę w hipotezie norm konstruujących szczególny mechanizm ochronny oraz powinien być punktem odniesienia dla ewentualnych tendencji rozszerzających zakres działania tych norm. Ustawodawca może bowiem potraktować również i inne podmioty w określonej sytuacji jak konsumentów, może także określone podmioty objąć taką samą ochroną, jaka przysługuje konsumentom.
Rodzaj podmiotowości prawnej nie jest warunkiem sine qua non gwarantującym ex lege ochronę prawną. Od strony funkcjonalnej bowiem definicja konsumenta w sensie negatywnym wskazuje na bezpośredni związek z działalnością gospodarczą lub zawodową. Konstrukcja taka sprawia, że kontrahent prowadzący działalność gospodarczą lub zawodową będzie musiał każdorazowo wykazać charakter i cel dokonywanej przez siebie czynności prawnej. W szczególności powinien dowieść, że po jego stronie dana czynność prawna nie jest czynnością handlową lub zawodową.